...ดูจิตไม่ได้ ให้ดูกาย...
สังเกตตัวเอง เวลาจะลุกจากเก้าอี้ ขยับมือก่อน เพราะมีที่เท้าแขน...เท้าเราค่อยขยับ ตัวเราค่อยขยับ ให้ลุกขึ้นมา ดูร่างกายเคลื่อนไหว ดูจิตไม่ออก ดูกาย... ภายนอกต้องดูดี จิตใจต้องเป็นไปตามความเป็นจริง อย่าแกล้ง.. คนยุคนี้ร้าย (ถ้าไม่ร้ายไม่มาเกิดในยุคนี้หรอก ยุคที่เสื่อมทรามที่สุดแล้ว...)
เพราะฉะนั้น เริ่มต้นเราก็อย่าเหลวไหล เริ่มปฏิบัติเสียตั้งแต่วันนี้ พากเพียรเข้า...
ถือศีล 5 ไว้...
แบ่งเวลาไว้ วันนึง 15 นาที 20 นาที ทำในรูปแบบ
แต่ละวันอาจจะไม่เหมือนกันหรอก แล้วแต่ระดับ...
ฟุ้งซ่าน...ทำความสงบ(สมถะกรรมฐาน)
สงบแล้ว...ทำความตั้งมั่น
ตั้งมั่นแล้ว...แยกขันธ์
ขันธ์แยกแล้ว...ดูไตรลักษณ์ของขันธ์
เวลาที่เหลือ...ปฏิบัติในชีวิตจริงนี่แหละ...
ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ กระทบอารมณ์ไป
ความรู้สึกเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในจิตในใจ...คอยรู้ไป
ถ้าทำได้ ในเวลาไม่นานนักหรอก 7 วัน 7 เดือน 7 ปี ควรจะได้อะไรบ้าง
คนสมัยพุทธกาล(ชาวกุรุ).. 7 วัน 7 เดือน 7 ปี ปฏิบัติปฏิบัติได้ถึงพระอรหันต์ อย่างต่ำพระอนาคา.. พบกันจะทักกันตอนเช้าว่า...วันนี้เจริญสติปัฎฐานหรือยัง
ของเรา 7 วัน 7 เดือน 7 ปี ได้พระโสดาฯ ก็บุญนักหนา บารมีไม่เท่าเขา... บางคนก็ทำได้ มีคนทำได้ แล้วแต่การสะสมบุญและทุนเดิมของการปฏิบัติ.. แล้วต่อยอดตัวเองด้วยการภาวนา แต่อย่าเคร่งเครียด..ถ้าเคร่งเครียดแล้วใช้ไม่ได้
ถอดความจาก... หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช-การภาวนาเพื่อมรรคผล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น