ภาวนาเพื่ออะไร

จิตใจของเรานี้ไม่เที่ยง...จิตใจของเราบังคับไม่ได้  

ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตนของเรา...ทำงานได้เอง 

โกรธก็โกรธเอง โลภก็โลภได้เอง หลงก็หลงได้เอง 
สุขก็สุขเอง ทุกข์ก็ทุกข์ได้เอง 

จะสั่งให้สุขก็ไม่เชื่อ สั่งไม่ได้ ความสุขเกิดแล้วรักษาไว้ก็ไม่ได้ 

ห้ามทุกข์มันก็จะทุกข์ ทุกข์แล้วไล่มันหายเร็วๆ มันก็ไม่หาย 

ว่าตั้งใจจะไม่โกรธ ประเดี๋ยวเดียวก็โกรธแล้ว 

ตั้งใจว่าอย่าไปคิดถึงคนๆนี้เลย คิดแล้วเศร้าใจ มันก็จะคิด

อันไหนยิ่งห้ามยิ่งชอบเลย

จิตนี้บังคับมันไม่ได้จริงหรอก

นี่เรามาเรียนรู้นะ เรามาดูของจริง 

เราจะเห็นว่าจิตมันเป็นของที่บังคับมันไม่ได้จริงหรอก

สั่งให้สุขมันก็ไม่เชื่อ สั่งให้สงบมันก็ไม่ฟัง

สั่งให้ดี มันก็ชอบชั่ว หมุนไปเรื่อยๆ

แต่ว่าไม่ว่ามันจะสุข หรือมันจะสงบ หรือจะดีหรือจะชั่ว...มันก็ไม่เที่ยง มันก็บังคับไม่ได้ เหมือน ๆ กัน

เราภาวนานี่ เราไม่ได้ภาวนาเอาความสุข ไม่ได้ภาวนาเอาความสงบ เราไม่ได้ภาวนาเอาความดี เพราะความสุขก็ไม่เที่ยง ความสงบก็ไม่เที่ยง ความดีก็ไม่เที่ยง

เราภาวนาให้เห็นว่า...สิ่งทั้งหลายมันไม่เที่ยง 
...สิ่งทั้งหลายมันบังคับไม่ได้ 

เราต้องการให้มีปัญญาเห็นความจริงตรงนี้ 

ถ้าใจของเรามีปัญญาเห็นความจริงตรงนี้แล้ว

 ว่าทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นในจิตในใจของเรานี้ มีแต่ของไม่เที่ยง 

ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นในจิตในใจของเรา มีแต่ของที่บังคับไม่ได้ 

ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ มันก็ไม่เที่ยง 

ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ที่จิตใจไปรู้ไปเห็นเข้า ก็บังคับไม่ได้ เหมือนๆ กันหมดเลย

ถ้าใจรู้ความจริงตรงนี้นะ ใจยอมรับได้  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิตเรานี้ เราจะไม่ทุกข์หรอก 

ความทุกข์จะมาสู่จิตสู่ใจเราไม่ได้ 

ความทุกข์มันมาสู่ใจเราเพราะว่า เรายอมรับปรากฎการณ์ที่กำลังเป็นอยู่นี้ไม่ได้