ปัญหาใหญ่ของฆารวาส มี 2 อย่าง คือ
1. จิตไม่ตั้งมั่นถึงฐานจริงๆ
2. ทำไม่ต่อเนื่อง ทำๆ หยุดๆ
ถ้าเราแก้ปัญหา 2 อย่างนี้ได้ การปฏิบัติของฆารวาส ไม่ได้ช้ากว่าพระเลย ในขั้นต้นๆ พระได้เปรียบ พระมีเวลาดูจิตตัวเองได้ทั้งวัน ฆารวาส มีเวลาน้อย แต่ในขั้นต้นๆ โสดา สะกะทาคา ไม่ช้ากว่าพระ
ถ้าแก้จุดอ่อน 2 ข้อนั้นได้ อันนึงสมาธิไม่พอ จิตไม่ค่อยตั้งมั่น จิตหลงแฉลบตลอดเวลา ฟุ้งซ่านตลอด จิตไม่เข้าฐาน อีกอันนึงปฏิบัติไม่ค่อยต่อเนื่อง ทำบ้างหยุดบ้าง เว้นวรรคบ่อย
ปฏิบัติในรูปแบบจะช่วยได้เยอะเลย สมมติในรูปแบบเราทำสมาธิลึกๆไม่เป็น ก็ไม่ยากอะไร หัดสวดมนต์ไปเรื่อย หัดสวดมนต์ สวดหลายบทไม่เป็น สวดมันบทเดียว แต่สวดหลายๆจบ
สวดมนต์ไปเรื่อย สมมติสวดได้แต่ นะโมตัสสะ พะคะวะโต อยู่บทเดียวก็มันสวดอยู่บทเดียวนี่แหละ ซัก 15 นาที ครึ่งชั่วโมง สวดแล้ว ไม่ใช่สวดเอาความสุข ความสงบ แต่สวดแล้วคอยรู้ทันใจของเรานะ
สวดไปเรื่อย ใจฟุ้งซ่านรู้ทัน สวดไปอีก ใจสงบขึ้นมารู้ทัน สวดไปอีก ใจมีความสุขรู้ทัน วันนี้สวดแล้วหงุดหงิด รู้ทัน สวดแล้วรู้ทันจิตไปเรื่อยๆ ต่อไปสมาธิเราจะได้แก่กล้าขึ้น
จิตต้องมีเครื่องอยู่ ถ้าอยู่ในชีวิตประจำวัน อยู่กับพุทโธ อยู่ในอะไรก็อยู่ไป ทำกรรมฐานลึกๆ เข้าฌานไม่เป็นไม่สำคัญหรอก... ดูต่อที่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น